Kappacity home
frnlen

stories

ik beleef kappaCity vanuit mijn hart en wil graag het jouwe raken


  • 07 februari 2017
  • charline desmecht
  • lifestyle

deel deze story

38 kaarsjes


op de ochtend van mijn achtendertigste verjaardag geeft het een veilig gevoel, om te kunnen gaan schuilen in wat mijn hersenen van bepaalde levensmomenten gemaakt hebben en of ze nu echt zo gebeurd zijn of niet, is niet meer van belang. Ik haal rustig herinneringen op, want zo hoort het op zo'n dag.

maar ik word geen 38, want mijn absolute leeftijd - die waar Harry Mulisch het over had - die schat ik vandaag op 27. Dat is voor mij al lang een beetje zo'n magisch getal. Ja, al tijdens die woensdagnamiddag van het jaar 1996 (onze "retorica") waar ik mijn allerbeste vriendin uit een andere school meenam naar ons college voor de actienamiddag over Broederlijk Delen, en we gezellig pratend de school verlieten langs die poort die anders gesloten bleef. Toen we net voorbij het muurtje op weg naar de poort begonnen af te zakken ging onze conversatie letterlijk over dit - want ik herinner het me nog heel levendig : dat we eerst zouden studeren, dan een paar jaar zouden werken en pas kinderen zouden hebben als we 27 waren. Dat stond als een paal boven water. Geen twijfelen aan. Want we waren hartsvriendinnen en dus zouden we exact hetzelfde doen op exact dezelfde leeftijd.

vandaag ben ik meer dan ooit 27 want ik ben het geworden, die mama van inmiddels drie kindjes van wie ik nu nog helemaal niet hoef te weten wat zij als hun absolute leeftijd zullen kiezen. Ze zullen hun eigen boeken lezen, lessen volgen, vriendschappen koesteren en herinneringen opbouwen. Van vandaag wil ik hen enkel meegeven dat ik gelukkig ben om met hen bij mij, exact op de manier waarop het gebeurd is, 38 geworden te zijn. Of 27. Of minder, of meer, het doet er niet toe. Ik ben er. En ik geniet ervan. Absoluut.

charline desmecht


stel uw vragen

contact