Kappacity home
frnlen

stories

take some time to read, get inspired, open up to new ideas, let the magic work



share this story

stressvrij naar een examen


dan denk je, ik ben coach, ik kan het wel aan. Ik schrijf me in voor een Selor examen, ik bereid me voor en dan zien we wel. Ik kan alleen maar mijn best doen, of ik nu slaag of niet zegt niets over mijn intrinsieke kwaliteiten of capaciteiten.

dan schrijf je je in voor een generieke screening, en van die vreselijke naam (het klinkt als een zware medische ingreep, nee?) en van de herinnering aan examenstress van eeuwen geleden, valt er ineens een loodzwaar gewicht op je borstkas. Je ademt onregelmatig, je verkrampt, je schouders komen naar voor, je weet niet meer wat eerst. Er is paniek.

maar je bent coach dus ook dan denk je, haha, paniek, ik weet hoe ik daar moet mee omgaan. Ja, ik weet het (daar boven, in mijn hoofd), maar toch blijf ik de paniek voelen (daar onderaan, alles van aan de keel tot de gekrulde toppen van mijn tenen).

toch even dat hoofd gebruiken. Waaruit bestaat die proef nu juist?

abstract redeneren. Gelukkig is er die vriendin die zegt dat als je daar een dagje goed op blokt, het verder wel lukt. En nog anderen zeggen het. Ik heb het in 38 jaar nog nooit moeten doen, nog nooit het gevoel gehad dat ik die competentie nodig had of gemist heb omdat ik ze niet zou hebben. Ik weet wel nog dat ik aan het einde van de lagere school ooit een IQ test aflegde en daaruit bleek dat mijn intelligentie zwaar onder het gemiddelde lag. Dat ik intellectueel eigenlijk niet geschikt was voor humaniora. Er zal wel een fout gezeten hebben in de testing want met mijn IQ is objectief niks aan de hand, een gewoon IQ, waar ik mee kan doen wat ik wil. Het voelde toen wel vreemd om op het matje geroepen te worden, met mijn ouders naar het PMS gesleurd en al. Ik zie het beeld nu nog voor mij, en ik hoor nog een stem die uiteindelijk zegt: « ze heeft het waarschijnlijk gewoon te snel willen oplossen ». Ik twijfel dus een beetje aan dat deel, maar daar zal die paniek toch niet van komen?

de postbakoefening. Ja, die enige oefening die ik ooit al bij Selor heb gedaan, waar ik toen 60 moest op halen en met een stralende 58 naar huis kwam. Ja, ik (en mijn ego), die zo goed mijn inbox beheer, zelfs in tijden van crisis, die kan plannen als geen ander, werd door Selor incompetent verklaard. Zo voelde het toen, en zo voelt het, meer dan tien jaar later, nog. Vreselijk, dat ego. Gelukkig weet ik dat het normaal is om uit mislukkingen uit het verleden conclusies te trekken voor de toekomst. Dat heet dan een overtuiging, en je kan overtuigingen veranderen. Zo kan ik een deal maken met mijn ego en zeggen: weet je nog, die keer was je totaal onvoorbereid en je dacht niet dat je kon buizen, want het was je nog nooit overkomen. Nu weet je wel beter en zal je je beter voorbereiden. Weg met die last uit het verleden, daar kan je toch niets meer aan veranderen. Met een beetje zelfcoaching lukt dat, het verklaart op zich dus ook niet die staat van halve paniek en die nog steeds opgekrulde tenen.

de situationele beoordelingstest. De wat? Het blijkt een test te zijn waar je moet kiezen welke reactie het minst of meest gepast is in een bepaalde situatie. Zoals in paniek geraken als je weet dat je maar 3 dagen hebt om je op een Selor screening voor te bereiden. Dat is duidelijk niet gepast. In de test moet je dan kiezen of het beter is om a) aan een collega te vragen om de test in jouw plaats af te leggen, b) meteen preventief een beroep in te dienen tegen de onmenselijke praktijken van Selor of c) voor het eerst in je leven redbull te drinken voor je naar de test gaat. Ok, ik overdrijf, maar ik denk dat, na drie dagen voorbereiding, hier nog de wortel lig van mijn onbehaaglijk gevoel.

het abstract redeneren, dat lukt wel, minstens ik weet dat ik het kan als ik rustig nadenk. Ook voor de postbakoefening en de situationele beoordelingstest heb ik me voorbereid. Met de info op de website van Selor, met wat ik gevonden heb op recente internetfora en blogs, met een boek dat voor beide een methode omschrijft, door te bellen met vrienden die recent de testen hebben afgelegd. Ik heb nog een paar uur voor de boeg om te aanvaarden dat ik een test ga afleggen waarbij ik voor een deel van de opgaven, niet (helemaal) begrijp hoe ik beoordeeld zal worden. Om mezelf er nog eens van te overtuigen dat ik aan Selor wel het recht geeft om te beslissen wie bepaalde selectieprocedures bij de overheid mag verderzetten, maar niet het recht om te beslissen of ik uiteindelijk gepast kan reageren in specifieke situaties.

ik heb nog een paar uur om me te isoleren van verleden en toekomst. Om rustig in het nu te zitten. Bij die lege Chaï Massala en dat vol glas appelsiensap. Met lekker warme tenen in mijn mooie gele sneakers. Met open schouders en een rustige ademhaling. Om te beseffen dat ze hier in de Kaffabar mooie muziek afspelen, dat het achtergrondgeluid op het perfecte niveau is om te voelen dat ik niet alleen ben en toch mijn concentratiebubbel niet te doorbreken. Ik heb nog even om het op een rijtje te zetten. Al mijn trauma’s met examens in het verleden (ja, je kan ook trauma’s overhouden aan geslaagde examens!), al mijn verwachtingen als ik zou slagen in die tests, die doen er even niet toe.

stressvrij een examen afleggen. Ik kan het en vooral, ik wil het. Omdat er geen slecht resultaat kan zijn. Slagen of niet bepaalt niet wie ik ben, bepaalt niet wat ik kan. In beide gevallen heb ik opties die ik goed vind en waar ik naar uitkijk. We zijn vandaag donderdag 27 april 2017 en dat is het enige wat telt. Ik ga in een COACH-staat* naar die screening, ik leg in die staat de tests af en ik beoordeel het resultaat met dezelfde houding die ik al meer dan 3 jaar lang als een deel van mezelf beschouw. Ik ben niet meer het kind dat een IQ-test in het honderd liet lopen, ik ben niet meer de 27-jarige die 58 in plaats van minstens 60 haalde op een postbakoefening, ik ben niet meer de studente die kapotging van de stress omdat ze haar eigen lat veel te hoog legde. Ik ben een gelukkige coach, mama van drie kinderen, die ik onmiddellijk na de test goedgezind wil gaan ophalen. De zon schijnt, de muziek is nog steeds prachtig.

je duimt toch mee?

charline

*de COACH-staat is een « generatieve » staat die verwijst naar deze houding:

Center yourself

Open your field of awareness

Attend to what is going on within and around you with mindfulness

Connect to yourself and to the larger system

Holding whatever is happening

het staat in tegenstelling tot de CRASH-staat waarbij je « degeneratief » functioneert:

Contracted

Reactive

Analysis Paralysis

Separated

Hurting/Hating/Hitting

(uit: Robert Dilts, Orchestrating Innovation, NLP-opleiding, juni 2014)


looking for something else?

ask your questions

contact